اول اینکه، من مهربانترین زن دایی دنیا را دارم. فکر کنم من اولین نفر توی دنیا باشم که بهترین زن دایی رو داره. شاید علتش این باشه که من خیلی شبیه پسر داییم هستم و این تشابه باعث شده تا زن دایی من، من رو به اندازه پسرش دوست داشته باشه. شاید هم به خاطر روابط حسنه مادرم و اون باشه.
دوم اینکه افشین قطبی سرمربی تیم فوتبال پیروزی ( پرسپولیس ) در فصل 87-1386، از دوست داشتنی ترین مربی هایی است که تا به حال دیدم و به اون لقب " مردی برای تمام فصول قهرمانی " دادم. اون مثل همه ایرانی های دیگه احساساتیه ولی فرقش با بقیه اینه که احساسش رو راحت تر و واقعی تر بروز میده و اصلن اون رو کتمان نمی کنه.
امروز، یعنی درست تا حدود چهار ساعت دیگه با یک بازی حساس بین پیروزی و سپاهان تکلیف قهرمان این فصل مشخص میشه و من هم شاید برای اولین بار برم استادیوم آزادی.
افشین قطبی اگه از ایران بره، مطمئنم مربی بزرگی خواهد شد.
پی نوشت: بالاخره پرسپولیس و افشین قطبی به آنچه که استحقاقش رو داشتن رسیدن. اون ها قهرمان شدن، باورت میشه!؟